آیینه شکسته یا پنجره به بیرون؟
موافقان با رویکردی واقع‌گرایانه استدلال می‌کنند که سینما وظیفه دارد «واقعیتِ موجود» در لایه‌هایی از جامعه را، هرچند تلخ، به تصویر بکشد. آنها می‌پرسند: «آیا پنهان کردن این مسائل، به معنای نابودی آنهاست؟» از دیدگاه آنان، نمایش این صحنه‌ها می‌تواند نقطه آغاز یک گفت‌وگوی اجتماعی صریح درباره ریشه‌های آسیب باشد. این نگاه، سینما را یک «کلینیک تشخیص» می‌داند، نه یک «آرایشگاه».
مخالفان اما با خشم پاسخ می‌دهند که سینما تنها آیینه نیست، یک «مدرسۀ تأثیرگذار» است. آنها هشدار می‌دهند که «نرمال‌سازی» این رفتارها از طریق شخصیت‌های محبوب و دوست‌داشتنی، به ویژه برای نسل جوان که هویت خود را در حال شکل‌دهی می‌بیند، بسیار خطرناک است. از نگاه آنان، این تصاویر نه توصیف یک واقعیت، بلکه تبلیغ و ترویج سبک زندگی متضاد با ارزش‌های اسلامی-ایرانی است و مرز بین «توصیف» و «توصیه» را مخدوش می‌کند.