چنین اعترافاتی می‌تواند بر اعتماد عمومی به نهادهای خیریه و رهبران آن‌ها تأثیرگذار باشد. شخصیت‌هایی که در رأس پروژه‌های بشردوستانه قرار دارند، نه‌تنها به واسطه فعالیت‌های اقتصادی، بلکه به دلیل نقش نمادین خود در هدایت سرمایه‌های اجتماعی مورد قضاوت قرار می‌گیرند. هرگونه ارتباط با چهره‌های مسئله‌دار، حتی در گذشته، ممکن است به تضعیف سرمایه اعتماد عمومی و ایجاد تردید نسبت به شفافیت ساختارهای خیریه بینجامد.
 جامعه تمایل دارد میان موفقیت مالی و سلامت اخلاقی ارتباط برقرار کند. زمانی که چهره‌ای با جایگاه جهانی به اشتباهات گذشته خود اذعان می‌کند، این امر می‌تواند همزمان دو پیام متضاد به همراه داشته باشد: از یک سو، پذیرش خطا به‌عنوان نشانه‌ای از مسئولیت‌پذیری تلقی می‌شود و از سوی دیگر، ممکن است به بازنگری در تصویر ذهنی قهرمانان اقتصادی منجر شود. این دوگانگی، بازتابی از پیچیدگی رابطه میان قدرت، شهرت و اعتماد عمومی در عصر رسانه‌های فراگیر است.