در روزهای اخیر، اعلام وعده جدید از سوی «تیجسوی پراساد یادو»، رهبر حزب راشتر جنتا دال (RJD) و از چهره‌های برجسته ائتلاف سیاسی «ایندیا بلاک» در ایالت بیهار، موجی از واکنش‌های اجتماعی و سیاسی را برانگیخته است. یادو در سخنرانی خود اعلام کرد که در صورت پیروزی دولت ائتلافی در بیهار، کل مبلغ سالانه طرح موسوم به «مای بهن یوجانا» (Mai Bahin Yojana) معادل ۳۰ هزار روپیه برای زنان نیازمند، به‌جای پرداخت ماهانه، در روز جشن سنتی «ماکار سانکرانتی» به‌صورت یک‌جا واریز خواهد شد.

این طرح که پیش‌تر وعده پرداخت ماهانه ۲۵۰۰ روپیه به زنان را در بر داشت، اکنون با تغییر نحوه پرداخت و اضافه شدن وعده‌های جانبی مانند استخدام دائمی زنان «جی‌ویکا دیدی»، پرداخت پاداش به کشاورزان و تأمین برق رایگان برای آبیاری، به‌عنوان یک بسته جامع رفاه اجتماعی معرفی شده است. اما فراتر از جنبه‌های اقتصادی، این تصمیم در لایه‌های فرهنگی، اجتماعی و روانشناختی جامعه بیهار قابل تحلیل و بررسی است.

ایالت بیهار از نظر شاخص‌های توسعه انسانی، یکی از مناطق کمتر توسعه‌یافته هند محسوب می‌شود. فقر، مهاجرت شغلی، نابرابری جنسیتی و کمبود فرصت‌های آموزشی، چالش‌های دیرینه این ایالت هستند. در چنین بستری، طرح‌هایی همچون «مای بهن یوجانا» می‌تواند به‌عنوان ابزار تقویت اقتصادی زنان و ارتقای جایگاه اجتماعی آنان تلقی شود. پرداخت مستقیم نقدی به زنان، نه تنها در کوتاه‌مدت به بهبود معیشت خانوار کمک می‌کند، بلکه از نظر روانی نیز حس ارزشمندی، استقلال مالی و مشارکت در تصمیم‌گیری‌های خانوادگی را در آنان تقویت می‌کند.